Ya el fríu cálmase



Ya el fríu cálmase
nel mesmu tiempu nel que l’agua dame’l so calor
la tebieza espoxiga peles mios manes
que llueu búsquente ,
caricien les tuyes afalagandose,
refléxome nos tos güeyinos enllenos de sal
ya bebo d’ellos,
d’esa fuentina de gota a gota
d’espera
d’esperanza que nun alcanzo.
Suenen cuatro filos cariciaos
nel to costazu
y búscote
y alcuentrote
colos güeyos cerraos
pensándote.
Acurrucome ente los tos brazos
d’ente los qu’enxamas debiera salir.
Suaño.
Lloro.
Aínda nun quiés que seya pa siempre.
Entá quedame esperar.

Comentarios

Entradas populares de este blog

Cayome un diente